Alle veteranen uit de gemeente Wierden met oud-commandant Peter van Uhm en burgemeester Robben. Foto: Jolien van Gaalen.
Alle veteranen uit de gemeente Wierden met oud-commandant Peter van Uhm en burgemeester Robben. Foto: Jolien van Gaalen. (Foto: )

'Als militairen letten we altijd op elkaar'

door Jolien van Gaalen

De jaarlijkse Veteranendag van de gemeente Wierden had een bijzonder karakter vanwege het afscheid burgemeester Henk Robben op 1 juni en de komst van oud-commandant der Strijdkrachten Peter van Uhm. In de Burgerzaal van het gemeentehuis kwamen de veteranen samen met hun partners bij elkaar voor de jaarlijkse ontmoeting. Van Uhm had hulphond Zamar meegenomen om aandacht te vragen voor de Stichting Hulphond Nederland. Tijdens de bijeenkomst heeft samenwerkingspartner van de gemeente, PinkRoccade Healthcare, een cheque van 5000 euro overhandigd aan de Stichting Hulphond.

WIERDEN - Burgemeester Robben opende de bijeenkomst met een toespraak. "Meneer Scholten uit Zuna begon op zijn 90ste te vertellen over de Grebbeberg en meneer Schipper uit Enter vertelde tijdens een veteranendag zijn verhaal. Jullie verhalen zijn belangrijk om de herinnering levend te houden. Veteranen hebben bijzondere verhalen en die moeten verteld blijven worden. Daarom is ontmoeten, verbinding en samenzijn iets wat we moeten blijven doen." Daarna was het woord aan Peter van Uhm. Tijdens de lezing vroeg hij ook aandacht voor de Stichting Hulphond Nederland en daarom had hij hulphond in opleiding Zamar meegenomen. "Een vrouw met epilepsie heeft een hulphond, die een aanval tot een uur van tevoren kan voorspellen. Nu heeft ze geen epileptische aanval meer in de open ruimte. Daarnaast helpen de honden met alledaagse dingen. En dan zijn er nog veteranen met posttraumatisch stresssyndroom (ptss) die een hulphond hebben. De hond waarschuwt als de spanning te veel wordt, hiermee wordt voorkomen dat dit er op een verkeerde manier uitkomt."

"Mijn schoonvader heeft vier jaar in Indië gediend en wilde er nooit over praten. Op een gegeven moment heb ik een boek over Indië meegebracht, hij nam het aan en legde het naast zich neer. Maar toen mijn vrouw en ik weg waren heeft hij boek opgepakt en in één adem uitgelezen. Mijn zoon ging naar de militaire academie en toen hij kadet was vertelde mijn schoonvader hem over de eerste keer dat hij een tegenstander heeft neergeschoten. Niet aan mij, niet aan mijn vrouw, maar aan zijn kleinzoon. Dus hij heeft een keer een luikje geopend, daarna nooit meer." De oud-commandant verloor in 2008 zijn zoon in Afghanistan.

"Het uniform van soldaten maakt indruk en dat moet ook. Met een goed uniform sta je al voor zonder dat er een schot is gelost. Maar daardoor vergeten we weleens wie er achter het uniform zit. Wat het indrukwekkendst voor mij was, is de presentatie van de onderzoeksresultaten van de gebeurtenissen van Dutchbat III in Srebrenica. Een commissie kwam hierover vertellen. Al snel stonden er verschillende veteranen bij interruptiemicrofoon, waar een jonge knul, die aan het huilen was. 'Jullie zeggen dat wij laf zijn geweest, maar wij gingen gewonden ophalen terwijl er op ons werd geschoten. En dan noemen jullie ons laf.' Daarna stond iedereen in de zaal op. Het draait om erkenning en zorg voor veteranen. We moeten voor onze mensen zorgen voor, tijdens en na de uitzending. Maar ook voor het thuisfront, want daar leunen wij zwaar op. We hebben de mond vol kameraadschap, laten we dit dan ook doen. We vragen veel van mensen en daar moet wel iets tegenover staan. Als militairen letten we altijd op elkaar. Ik hoop dat u dat ook blijft doen."

Meer berichten