Logo dedriehoek.net


Foto: Jolien van Gaalen

Gastcolumn: unmeunige zere peute

door Nanne Bouwman

Sinds een paar maanden loop ik af en toe wel eens mee met tochten uitgezet door de Wierdense wandelclub Ambulare. Deze club is een toonbeeld van organisatorische eenvoud. Voor 14 euro ben je een jaar lid. Als je af en toe wilt meelopen kost je dat 1 euro per keer. Je kunt wel drie keer per week lopen in groepsverband en over verschillende afstanden meestal 5 of 10 kilometer. De routes worden uitgezet door vrijwilligers en elke groep wordt begeleid door ervaren mensen die de route kennen en er voor zorgen dat iedereen terugkomt. Ook probeert men te bereiken dat niemand alleen loopt.

Verrassende nieuwe paadjes
Ik woon al bijna veertig jaar in Wierden en ik dacht dat ik de gemeente goed kende en er ook goed de weg wist. Nu ben ik er achter gekomen dat deze veronderstelling niet helemaal klopt. De wandelingen brachten mij naar plekken waar ik nog nooit geweest was. Vooral de tocht rond de Grimberg in Notter leverde voor mij verrassende nieuwe paadjes en weggetjes op van een wonderbare schoonheid. De tocht voerde onder andere langs de Grimbergerhoeve waarvan ik altijd dacht dat er enkel dagrecreatie kon worden genoten. Ik ontdekte ook in de natuur fraai ingepaste kampeerplekken. Of de in Notter voorkomende in het wild levende reeën daar ook zo over denken weet ik niet.

Ook kwamen we langs een kudde grote grazers, koeien wel te verstaan). We gingen aan de zijkant door het weiland en er kwam plotseling met enig machtsvertoon een behoorlijk uit de kluiten gewassen stier op ons af. Mijn metgezel zei om mij te geruststellen dat ie niet agressief zou zijn, omdat er geen kalveren bij de kudde waren. Ik vroeg mij af of die stier dat zelf ook zou weten, want hij kwam gevaarlijk dichtbij. Naarstig keek ik om mij heen speurend naar een eventuele vluchtroute. Gelukkig hield de stier op tijd in, kennelijk onder de indruk van de grote stoet mensen die langskwam. De groepen zijn redelijk divers samengesteld, maar over het algemeen zijn de vrouwen in de meerderheid. Dat maakt de karavaan tot een soort bewegende gezellige babbelbox, een mooi alternatief voor Facebook waar je direct in de ogen wordt gekeken met alle nieuwtjes en verhalen die over en weer gaan. Voor mij een verademing. Ik ontmoet er mensen die ik al jaren niet meer gesproken heb en die ik in eerste instantie ook niet weer herkende. Ze zijn ook zo grijs geworden. Dat levert een schat aan nieuwe en oude verhalen en informatie op. Na de tijd konden we met z'n allen gezellig koffiedrinken.

De laatste wandeltocht hoefde ik niet te betalen. Het was een kennismakingswandeltocht. Iedereen mocht meedoen. De organisatrice van de tocht ging de nieuwkomers even langs en vroeg wat ze er van vonden. Ze vertelde enthousiast over het lidmaatschap en zei dat het heel veel bood. "Je weet niet wat je er nog extra voor krijgt." Ik zei droogjes: "Ik weet het. Een paar unmeunige zere peute!"

2 reacties
Meer berichten




Shopbox